فرهنگی و اجتماعی

موسیقی و من

✍️محسن دامنی

بسیاری می‌پرسند: چرا این‌قدر غرق در این موسیقی (موسیقی زهیروک بلوچی) هستی؟ مگر ملودی یا صدای خواننده چه دارد که این‌چنین تو را بی‌قرار می‌کند؟
اما حقیقت این است که موسیقی برای من، فراتر از یک “صدا” یا یک “نوا” است. درست همان‌طور که مجنون، لیلی را نه برای صورتش، که برای آن شرابی می‌خواست که از دست او می‌نوشید؛ من نیز موسیقی را نه برای نُت‌هایش، که برای آن معنای پنهانی می‌شنوم که در میان سکوتِ بین نُت‌ها جریان دارد.
موسیقی برای من،قدحی است که آن “شراب بی‌خودی” در آن ریخته شده. دیگران شاید به ساز می‌نگرند و به تکنیک اجرا، و از آن شرابِ جان‌بخشی که در جان موسیقی پنهان است، بی‌خبر می‌مانند. آنها به ظرف خیره‌اند، اما من از نوشیدن آن حسی که فراتر از کلمات و صداهاست، مستم.
گوش دادن به موسیقی، برای من شبیه تماشای یک منظره نیست؛ شبیه حل شدن در یک حضور است. آنجایی که موسیقی تمام می‌شود و “احساس” شروع می‌شود، همان‌جایی است که من در آن زندگی می‌کنم.

پناهگاه امن تو: هم‌سفری با خداوند در روزهای سخت

✍️محسن دامنی، قرآن پژوه

گاهی دنیا آنقدر بر دل ما سنگینی می‌کند که یادمان می‌رود در میان این هیاهو، کسی هست که از رگ گردن به ما نزدیک‌تر است. وقتی آسمان دلت ابری است یا بارِ مسئولیت‌ها و رنج‌ها توان گام برداشتن را از تو گرفته، فراموش نکن که تو تنها نیستی؛ تو تحتِ مراقبت نیرویی هستی که جهان را با عشق اداره می‌کند.

وقتی در تنهایی به دنبال شانه‌ای برای گریستن می‌گردی، صدایی از عمقِ جانت می‌گوید: «فَإِنِّي قَرِيبٌ» (بقره/۱۸۶)؛ او نزدیک است، همین‌جا، در قلب تپنده تو. اگر غم، مهمان ناخوانده دلت شده، یادت باشد که «لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا» (توبه/۴۰)؛ اندوهگین مباش که او در همان نقطه از غم، همراه توست.

روزهایی که احساس می‌کنی کم آورده‌ای و زانوهایت از سختی مسیر سست شده، پیامِ قدرتِ الهی را بشنو: «وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا» (آل‌عمران/۱۳۹)؛ تو بنده‌ی خدایی و عظمت او در رگ‌های تو جاری است. در پس هر سختی که امروز به تو هجوم آورده، وعده‌ای نهفته است: «إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا» (انشراح/۶)؛ آسانی نه بعد از سختی، بلکه در کنار آن رشد می‌کند.

اگر حس می‌کنی کاسه‌ی صبرت لبریز شده، از صاحب صبر مدد بخواه که فرمود: «وَاصْبِرْ وَمَا صَبْرُكَ إِلَّا بِاللَّهِ» (نحل/۱۲۷). و برای رسیدن به آن سکون مطلقی که سال‌هاست جستجو می‌کنی، هیچ‌جا جز به خانه یادِ او نرو: «أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ» (رعد/۲۸).

هرکجا که باشی، در هر گوشه‌ی خلوت یا در میان ازدحام جمعیت، او پناه همیشگی توست: «وَهُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ مَا كُنْتُمْ» (حدید/۴). پس هیچ‌گاه امیدت را به تاریکی نفروش که «لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ» (زمر/۵۳). به آینده نترس، که تکیه‌گاه تو بی‌نهایت است: «وَمَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ» (طلاق/۳).

امروز، تنها با همین کلمات مقدسِ زمزمه‌وار، در قلب‌ات را به روی او بگشا و زمزمه کن:

«رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي وَيَسِّرْ لِي أَمْرِي» (طه/۲۵-۲۶)

خداوند در همین نزدیکی است؛ کافی است لحظه‌ای آرام بگیری و حضورش را در آغوش جانت حس کنی!