فرهنگی و اجتماعی

گر به هر زخمی تو پر کینه شوی
پس کجا بی صیقل آیینه شوی؟

مولانای روم که درود خداوند بر او باد، در بیت فوق، به نکته ای کلیدی اشاره می کند و می گوید تو ای انسان باید خودت را قوی بکنی و نباید با کوچک ترین رنجی که از سوی مردم به تو وارد می شود دردمند شوی و کینه شان را در دل نگاه داری.
زیرا کینه نگهداشتن، آیینه (یعنی دل) را تیره و تار می کند، و تیرگی باعث خروج انسان از جاده انصاف و منطق می شود. لذا ضرورت دارد انسان با هر زخمی زخمی نشود و از وارد شدن کینه به قلب خود جلوگیری کند.
اگر بر اثر زخم هایی مجروح است و گرفتار بغض؛ باید هرچه زودتر گَردِ بغض را از رخ آیینه، بزداید. زیرا دل محل عشق الهی است، نه محل ذخیره کینه آدمها!

✍ محسن دامنی