فرهنگی و اجتماعی

نظام سرمایه داری به مدد ابزارهای مختلفی همچون غول های رسانه ای و چیرگی ای که بر حوزه سینما و بازیگران و هنرمندان دارد، دهه ها است که در حال القای این نگرش به جامعه زنان است که زیبایی و خوش اندام بودن، یگانه سرمایه و ظرفیت زنانه زنان می باشد.
نظام سرمایه داری بنابر القا و رواج همین نگرش در بین زنان، توانسته است ابتدا زنان غربی را و سپس به گونه ای تدریجی بخشی از زنان سایر کشورهای دنیا را به سمت و سوی کالا شدن سوق دهد.
از عوارض خطرناک کالا شدگی می توان به این مهم اشاره کرد زنانی که مغلوب ارزش های نظام سرمایه داری شده اند عمیقا باورمند به این مهم هستند که اصلی ترین اصل هویت بخش به آنان، فقط و فقط زیبایی شان است. همین نگرش، آنان را به شکلی مفرط به سمت و سوی استفاده از کالاهای لوکس و انجام عمل های زیبایی سوق می دهد و در این راستا تا جایی جلو می روند که گرفتار بحران هویت می شوند و فراموش می کنند که زیبا بودن یک امر نسبی است و فی الواقع همگان زیبا هستند و نباید انسانیت خود را به خاطر رونق گرفتن سرمایه سرمایه داران حریص، نادیده گرفته و به کالا تبدیل شوند.
کالا برای استفاده است و انسانی که به کالا تبدیل شده باشد تنها تا وقتی قابلیت استفاده شدن دارد مورد توجه قرار می گیرد و با زایل شدن زیبایی اش از کانون توجهات دور و فراموش می شود که خیلی ها به خاطر فراموش شدن به انواع بیماری ها مبتلا شده و پایانی تلخ خواهند داشت.
اما انسانی که انسانیتش حفظ شده است. هیچ وقت اجازه نمی دهد تا حد کالا تنزل یابد! چون به این فهم رسیده است که او یک انسان است و انسان موجودی ارزشمند و صاحب عزت و شرافت می باشد و باید بر مبنای اصول اخلاقی و اسلامی زندگی کند تا در سایه چنین زیستی به کالاشدگی دچار نشود!
جامعه زنان، باید تا حدی که مشروع و معقول و سنجیده است به زیبایی اهمیت دهند و از آنچه موجب کالا شدن شان می شود فاصله بگیرند. زیرا کالاشدگی روح و روان انسان را از انسان می گیرد.
✍️ محسن دامنی، نویسنده و فعال فرهنگی و اجتماعی